Pionierami polskiej radiotechniki zostali oficerowie Wojska Polskiego, wojsk łączności przeważnie służący w byłych jednostkach marynarki wojennej armii zaborczych (w tym czasie najbardziej dynamicznie rozwijający się pod względem zapotrzebowania na kadry łączności radiowej rodzaj wojsk na świecie). W początkowych miesiącach istnienia radiotelegrafii łącznościowcy radiowi, poza korespondencją wewnątrz wojskową utrzymywali kontakt z zagranicą, zasilając prasę polską w różnego rodzaju informacje jak: komunikaty giełdowe, meteorologiczne i wiadomości ogólne. Ta działalność trwała do czasu powołania Polskiej Agencji Telegraficznej i agencji East Ekspress ( przekształconej następnie w Agencję Wschodnią)
W dniu 1 lutego 1925 r. Polskie Towarzystwo Radiotechniczne uruchamia pierwszą, próbną stację nadawczą w oparciu o wypożyczony z Francji nadajnik mocy 0,5 kW oraz organizuje studio radiowe i zespół przygotowujący i redagujący audycje. 18 sierpnia 1925 roku zostaje rozstrzygnięty konkurs na eksploatacje ogólnopolskiej sieci radiofonicznej. Wygrywa grupa o nazwie Polskie Radio S.A. Dyrektorem zostaje dr Zygmunt Chamiec (do 1935). Polskie Radio zaczęło regularnie nadawać program.
Dnia 18 kwietnia 1926 roku z nowo wybudowanej stacji nadawczej o mocy 1,5 kW znajdującej się na Forcie Mokotowskim. Studia urządzono na ul. Kredytowej w gmachu Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.
